Zobaczysz wszystko

Zobaczysz wszystko

Chyba nigdy żaden film nie wywołał we mnie tak skrajnych emocji. Z jednej strony byłem nim zachwycony, z drugiej – niesamowicie mnie wkurzył. To naprawdę świetnie zrealizowany obraz, który przez blisko trzy godziny potrafi trzymać widza przed ekranem w napięciu. Jest rewelacyjnie nakręcony, bardzo dobrze zmontowany i ma niesamowity klimat. Pod względem czysto filmowym trudno mi właściwie znaleźć większe powody do narzekania.

Problem zaczyna się jednak wtedy, gdy przypomnimy sobie, że mamy do czynienia z dokumentem. A jeśli oceniać ten obraz właśnie w tej kategorii, to dla mnie jest to jeden z najsłabszych filmów dokumentalnych, jakie kiedykolwiek widziałem.

Zacznę może od końca, bo już sama decyzja o tym, żeby film powstał właśnie teraz, jest dla mnie zupełnie niezrozumiała. Dlaczego twórcy zdecydowali się zakończyć zdjęcia akurat na tym etapie historii? Dlaczego zostawiają widza właściwie w połowie całego procesu, bez najważniejszych odpowiedzi i bez poczucia, że obejrzał zamkniętą opowieść? Rozumiem, że rzeczywistość nie zawsze układa się w wygodne, filmowe ramy, ale tutaj trudno mi nie odnieść wrażenia, że dostaliśmy po prostu niekompletny materiał. I to po niemal trzech godzinach seansu!

Ale to nie jest mój główny zarzut. Największy problem polega na tym, że twórcy dokumentu właściwie nie wykonali pracy, której oczekiwałbym od dokumentalistów. Weszli do domu bohaterów, spędzili z nimi sporo czasu, obserwowali ich codzienne życie i… na tym w zasadzie poprzestali. Samo bycie blisko bohaterów nie wystarczy jednak, żeby stworzyć wartościowy dokument. Trzeba jeszcze umieć z tej bliskości wyciągnąć coś interesującego i podążać za wątkami, które mogą pomóc widzowi zrozumieć całą historię.

Tymczasem tutaj miałem wrażenie, że najciekawsze tropy pojawiały się na ekranie tylko po to, żeby za chwilę zostać porzucone. Wątki, które naprawdę mogłyby rzucić nowe światło na całą sprawę, znikały gdzieś w tle, podczas gdy inne, znacznie mniej istotne, ciągnięto przez długie minuty. Co gorsza, często nie prowadziło to absolutnie do niczego.

W tej historii jest co najmniej kilka tematów, za którymi należało podążyć, które warto było rozwinąć i skonfrontować z bohaterami. Autorzy jednak albo ich nie dostrzegli, albo z jakiegoś powodu uznali, że nie są warte uwagi.

Efekt jest taki, że po blisko trzech godzinach seansu nie wiem o tych ludziach praktycznie nic, co pozwoliłoby mi lepiej zrozumieć ich motywacje, zachowania czy decyzje. Nie zbliżyłem się do odpowiedzi na pytania, które pojawiały się w trakcie oglądania. Co więcej, mam poczucie, że niewiele dowiedziałem się nawet o samej historii Elizabeth Holmes. A przecież to właśnie ona i cała sprawa Theranosa stanowią punkt wyjścia dla tej opowieści. Trudno mi zrozumieć, jak można poświęcić tak dużo czasu na dokument, a jednocześnie pozostawić widza z tak niewielką wiedzą.

I właśnie dlatego tak bardzo ten film mnie irytuje. Bo naprawdę jest w nim coś wyjątkowego.

Gdybym miał oceniać go wyłącznie jako dzieło filmowe, prawdopodobnie byłbym znacznie bardziej entuzjastyczny. Realizacja, montaż, atmosfera i sposób budowania napięcia stoją na bardzo wysokim poziomie. Problem w tym, że świetna forma nie zastępuje treści, a w przypadku dokumentu oczekiwałbym przede wszystkim rzetelnego i pogłębionego opowiedzenia historii.

Nie rozumiem zachwytów nad tym filmem. Uważam, że zdecydowanie warto go zobaczyć, ale trzeba podejść do niego z odpowiednim nastawieniem. Nie jak do dokumentu, który ma nam przybliżyć historię Elizabeth Holmes i wyjaśnić kulisy jednej z największych afer w świecie technologii, ale raczej jako do świetnie zrealizowanej fabuły, która rozgrywa się w prawdziwym życiu.

Jedna bitwa po drugiej

Zobaczysz wszystko /You Can See Everything/

reżyseria: Nathan Fielder, Lance Oppenheim
scenariusz: Lance Oppenheim
obsada: Nathan Fielder, Elizabeth Holmes, Billy Evans, Amanda Seyfried, Christopher Abbott
zdjęcia: David Bolen
montaż: Adam Locke-Norton
produkcja: USA
rok: 2026

Dodaj komentarz