Oppenheimer

A może trzeba było ten film trochę skrócić i wyciąć część wątku politycznego? Zastanawiam się, czy bez całej tej rozbudowanej warstwy politycznej nie dałoby się równie dobrze, a może nawet lepiej, pokazać samej postaci Oppenheimera, jego rozterek i wewnętrznych dylematów. Bo przecież sam bohater jest na tyle ciekawy i skomplikowany, że właściwie nie potrzebuje aż tylu dodatkowych historii, żeby zaciekawić i wciągnąć widza w historię.

Z drugiej strony rozumiem, dlaczego twórcy poszli właśnie w tę stronę. Polityka, relacje z władzami i cała otoczka związana z późniejszymi konsekwencjami jego działalności są przecież ważną częścią tej historii. Bez nich pewnie trudno byłoby pokazać pełnię charakteru bohatera i skomplikowane zależności, w których się znalazł. Tyle tylko, że momentami miałem wrażenie, że tych wątków jest po prostu za dużo i film przez to trochę się rozwleka.

Mimo wszystko to bardzo dobre i wciągające kino, zrealizowane bez widocznych ograniczeń czy kompromisów. Widać ogromny rozmach, świetną realizację i dbałość o szczegóły. Nawet jeśli fabularnie momentami trochę mi się dłużyło, trudno odmówić temu filmowi siły i jakości. Być może po prostu takiej historii nie dało się opowiedzieć krócej, jeśli chciało się pokazać zarówno samego Oppenheimera, jak i cały polityczny świat, który go otaczał.

A z czystej ciekawości sprawdziłem jeszcze wynik mojego prywatnego pojedynku „Barbenheimer”. I proszę — Barbie przegrała 6:7. 😉